De Zorggroep kijkt verder…

‘Gewoon een fijne dag hebben. Het klinkt zo simpel, maar uiteindelijk moet dat wel de ambitie zijn. We moeten niet vergeten waar we als sector vandaan komen. Het traditionele gesloten verpleeghuis waar het accent vrijwel volledig op medische zorg lag. Wij kiezen er bewust voor om oude patronen en werelden open te breken. We vinden dat je als moderne ouderenzorgorganisatie midden in de samenleving moet staan. Door binnen naar buiten te brengen en buiten naar binnen te halen. Vooral voor de bewoners. Die hebben hooguit 20% van de dag zorg nodig. Maar hoe geef je die andere 80% van de dag waarde? Vanuit onze kernwaarden gedurfd, gedreven en oprecht proberen we daar invulling aan te geven. Met de bewoners, hun naasten, vrijwilligers en het netwerk. Ook de wijk en omgeving kunnen daarin een cruciale rol spelen. In vitale gemeenschappen met een open mindset out of the box samen innovatieve middelen en manieren ontdekken. Dat is verder kijken.’    

Lef en gedrevenheid
‘Verder kijken naar de zorg van de toekomst; dat zien we als onze maatschappelijke opdracht. Een ambitie die een andere mindset vraagt en verder gaat dan alleen zorg en wonen. Voor collega’s die jaren in een traditionele omgeving hebben gewerkt, is dat soms best even wennen. Dat je eerst naar welzijn en zelfraadzaamheid kijkt en pas daarna naar zorg, risico’s en beperkingen. Maar die volgorde is wel belangrijk. Want om te veranderen en patronen te doorbreken, heb je lef en gedrevenheid nodig. Als je altijd binnen de gebaande paden blijft, zul je ook altijd hetzelfde krijgen. Met alle uitdagingen in de zorg van vandaag is dat vroegere idee van een soort vijfsterrenhotel waarin een bewoner volledig zorg en verzorging ontvangt ook echt niet realistisch meer. Bovendien is het voor ouderen vaak veel prettiger als ze zelf regie houden over hun eigen leven. Gelukkig zijn: daar draait het om. En daarom staan de wensen en motivatie van cliënten voorop. Wat willen ze en wat kunnen ze? Een belangrijk onderdeel van onze filosofie is dat een bewoner ‘gewoon thuis’ moet zijn. Dus kijk je ook met elkaar hoe iemand leefde toen hij of zij nog thuis woonde.’ 

‘Eerst naar de wens en motivatie kijken. Pas daarna na de risico’s en beperkingen. Dat is de volgorde. Lef en gedrevenheid zijn nodig om vaste patronen te doorbreken.’

Van boer tot directeur
‘Onze maatschappelijk werkers spelen een cruciale rol bij het inventariseren en organiseren van de wensen. Het verhaal van Truus is een mooi voorbeeld. Na een herseninfarct zocht ze een zinvolle invulling van haar dag. Ze wilde van betekenis zijn. Vrijwilligerswerk leek op dat moment nog ver weg. Maar inmiddels geeft ze taalles aan statushouders. Leuk detail: een collega heeft haar een oude letterdoos gegeven. Maar er wordt meer verder gekeken. De cliënt die ‘dierentuindirecteur’ wil zijn, is gekoppeld aan de uitbater van de kinderboerderij. Denk ook aan buurtbewoners die ouderen ophalen om te kijken op de camping in het park en het jaarlijkse evenement waar bewoners in een zijspan met een motor meerijden. Ook mooi: jonge cliënten met een niet aangeboren hersenaandoening werken een aantal uur bij Herenboeren: een initiatief om duurzaam voedsel te verbouwen. Die bewoners voelen zich echt boer. En dat zijn ze ook. Het voordeel van dit initiatief is dat het enigszins schaalbaar is. Want dat is vaak de uitdaging. Iedere cliënt is uniek. Je kunt Truus niet klonen. Dat betekent meestal maatwerk. Dat kost tijd en energie. Ook voor bewoners. Fysiek is niet alles haalbaar.’ 

‘Iedere cliënt is uniek. Dat betekent vaak maatwerk. Dat kost tijd en energie. Schaalbaarheid is een grote uitdaging. Je kunt Truus niet klonen.’

Een stapel zorg
‘Innovatie speelt een belangrijke rol binnen Verderkijkers. Zo zijn we al vroeg met beeldzorg gestart. Zorg op afstand verlicht de werkdruk van collega’s en zorgt voor flexibiliteit voor de cliënt. Maar denk ook aan de Wolk: de heupbag die valbreuken kan voorkomen. En de integrale aanpak van ons project Stapel, waarbij we innovatieve hulpmiddelen niet allemaal apart introduceren maar bundelen. Met een cliënt en naasten kijken we welke hulpmiddelen nodig zijn. Ook om zelf de regie te houden. Dat ‘stapelen’ vermindert ook de werkbelasting. Soms zijn de voorbeelden gewoon heel simpel. Bewoners op gesloten afdelingen mogen vaak niet naar buiten. Maar als we dat nu eens omdraaien? Een meneer die heel graag wil wandelen omdat het bijdraagt aan zijn kwaliteit van leven. Wat zijn de mogelijkheden om hem wél veilig naar buiten te laten gaan? We begrijpen dat het soms best spannend is voor collega’s en vooral voor familie die al veel heeft meegemaakt. Maar vaak is het beter om niet direct in te vullen wat er mis zou kunnen gaan. Natuurlijk moet je altijd goed blijven nadenken. Maar ons advies aan collega’s en andere zorgorganisaties: durf eigenwijs te zijn en een beetje lef te hebben. Gewoon proberen. Gewoon doen. Ook dat is verder kijken.’